Ana içeriğe atla

Rotasız.

Bu Blogda Ara

Yosun Tutmuş.

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Kafanın içi

Dipsiz kuyu,

Sarılmış etrafında salyangoz kabuğu

İçlerinde yosun tutmuş,

Dahası, hapis hayatı yaşar kıvrımların.

04.2019

Rana T.

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Yorumlar

Yorum Gönder

Popüler Yayınlar

Maskeli Balo(Pandemi Günlüğü-III)

Günlük demem ne kadar doğru emin değilim. Benimki sanki biraz aylık gibi bilemiyorum. Bu sıra düşünmeye fazla vaktim oluyor ve zamanımı böyle ayrıntılara takılarak geçiriyorum. Fakat hiç de tavsiye etmiyorum, mümkün olduğunca yüzeysel yaşamak gerek sanırım. Böyle diyince aklıma pandemi sürecinde ortaya çıkan kendimce yüzeysel dediğim insan tipi geliyor. Maskeli balonun maskesiz katılımcıları. Bir önceki günlük yazımda dışarı çıkmak istiyorum demiştim. Dışarı çıkmak, güneşte yanmak, deniz kokusunu içime çekmek istiyordum. 60 günden sonra cumaları da olsa dışarı çıkabilmeye başladım. Mutluyum. Memnunum. Durun, değilim. Çünkü biraz huysuz kedi karakterinde olduğumdan, tabii ki yine bir şeylerden rahatsız oldum. Ama haklıyım bu kez. Sudan sebep falan yaratmadım. Bu kez kızgınlığım maskeden sebep. Dünyada pek çok ülkede olduğu gibi biz de kendi ülkemizde "kontrollü" şekilde normale dönmeye çalışıyoruz. Gerçi ne kadar normal tar...

Dino ( Pandemi günlüğü-II)

Küçükken bir çizgi film vardı. Taş Devriydi sanırım, orada dino adlı bir dinozor vardı. Pembe ve de biraz şapşalca bir şeydi. Bir bölümde çiçeklerin açtığını görüp "bahar geldi, bahar geldi!" diye etrafta koşturup sonra bir yerde uyuyakalıyordu. Uyandığında ise bahar çoktan geçmiş yaz gelmiş oluyordu. Bugünlerimizi biraz ona benzetiyorum. 4 haftadır evdeyiz çoğumuz. Eve kapandığımızda henüz bahar tam anlamıyla gelmemişti. Biz içeri girdiğimizden beri, çiçekler açtı, güneş daha canlı oluverdi, günler uzayıverdi, kuşlar geri gelmeye başladı: "Ben içeri düştüğümden beri, güneşin etrafında on kere döndü dünya./ Ona sorarsanız: “Lâfı bile edilmez, mikroskobik bir zaman"./ Bana sorarsanız: “On senesi ömrümün.” Nazım Hikmet Ran Pekala bu ufak alıntıdan sonra devam edeyim. Güneş bu mevsimde daha geç batmaya başladığı için ve artık daha dostça parladığı için akşamüstü yürüyüşlerini çok severim. Deniz kenarında yürümek ve yürürken y...

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku

Kitaptaki pek çok hoş çizimden biri İncecik bir kitap. Hani şu ele alındığında çerez gibi denilebileceklerden. Oysa kapağı açıldığında " İtalyan Yokuşun'dan aşağı, rüzgara asılıp Tophane'ye indiriveriyor " insanı. Ana karakter silik, Müzeyyen silik, insanlar ve mekanlar ses etmeden akıp gidiyor sayfaların arasından. Olay aslında "yazsam roman olur abi"lik değil. O da usul ve silik. Üstelik kendini saklıyor. Onca tümce arasından ayıklayıp çıkarmak gerekiyor. İlhami Algör birkaç bir şey söyleyerek belki de hepimizin aklından geçen ancak dilinden aşağı inemeyen şeyleri serbest bırakmış. Neredeyse tüm sayfalarda altı çizilecek yoğun, az ve öz ifadeler var ancak birkaç tanesi okuyanda, üzerine konuşma isteği uyandırıyor: "Hikayelerimin başka hikayelere benzemesi ağrıma gidiyordu... Her şey benden önce olmuşsa, bana olacak bir yer, bir durum kalmıyor muydu? Bana ait tek kişilik bir iskemle, oda yok muydu bu dünyada?" Bizden ...

Blogger tarafından desteklenmektedir